Grafmonument positieve bijdrage rouwverwerking

 

Nabestaanden die zich bewust bezig houden met de keuze van een persoonlijk grafmonument, ervaren dat vaak als een positieve bijdrage in hun rouwproces. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. De een heeft zijn partner verloren, de ander een kind, de ene is oud de andere is erg jong. Iedereen heeft zijn eigen gevoelens en probeert daar zo goed mogelijk mee om te gaan. Iemand die rouwt kan door fasen gaan van ontkenning, boosheid en aanvaarding.

Rouwverwerking; dat woord alleen al suggereert dat je er op een gegeven moment overheen bent. Maar rouw gaat misschien wel nooit voorbij. Dat wil niet zeggen dat de pijn altijd even hevig ervaren wordt, maar wel dat het nooit meer wordt dan voorheen. Niemand is hetzelfde en de een vindt steun en troost in het geloof en de ander zal het verlies en verdriet op een andere manier verwerken.

Dood en verdriet zijn nog altijd een beetje taboe in onze samenleving.

Per jaar maken in Nederland ruim een half miljoen mensen een rouwproces door. Direct na het verlies is de opvang vaak goed. De eerste weken heeft men vaak het huis vol zitten, met familieleden, vrienden en buren. Maar na een paar maanden zie je dat de aandacht afneemt. Dood en verdriet zijn nog altijd een beetje taboe in onze samenleving. Men wil er liever niet mee geconfronteerd worden en men heeft al gauw de neiging mensen met verdriet te negeren. Men gaat met een boog om de rouwende heen. Rouwenden ervaren dat als zeer pijnlijk, zeker als bijvoorbeeld bevriende echtparen niet meer komen opdagen. Vrienden waarvan men dacht dat het vrienden waren, blijken nu opeens geen vrienden te zijn. Met z’n tweeën op bezoek gaan bij een alleenstaande ervaart men vaak toch als minder gezellig dan vroeger toen de andere partner nog leefde. Anderen, waarvan men meende dat ze ver van je afstonden, blijken je nu te kunnen troosten

Veel mensen weten niet hoe ze met een rouwende moeten omgaan en weten zich geen houding te geven.

Het grote dilemma is vaak: moet je er nu wel of niet over beginnen. Wat zeg je en hoe zeg je dat. Niet iedereen kan zo op een rouwende afstappen en het verlies bespreekbaar maken. Dat is iets wat veel mensen gewoon niet kunnen, maar dat hoeft natuurlijk ook niet. Maar als je niet zo kunt of durft te praten kun je misschien iets praktisch doen zoals meehelpen in de tuin of bijvoorbeeld boodschappen doen en zoveel andere dingen. Het gesprek komt dan vanzelf gemakkelijker op gang. Daarbij is luisteren vaak het allerbelangrijkste.

Volg gewoon je gevoel en wees niet bang om de verkeerde dingen te zeggen.

Het gaat er om dat je jezelf blijft. Dat is natuurlijk wel allemaal makkelijker gezegd dan gedaan, maar toch en dat moeten we ons goed realiseren, blijkt gewoon dat veel rouwenden in een isolement dreigen te raken. En dat is erg jammer. Men moet zich realiseren, dat mensen die het verlies moeten verwerken van een dierbare, behoefte hebben aan aandacht en een gesprek. Ook nog na vele maanden of zelfs jaren. Veel mensen gaan er ten onrechte van uit dat een rouwende er na vier tot zes maanden wel overheen is. De werkelijkheid is vaak heel anders.