Van journalist naar ontwerper van grafmonumenten

In mei 1996 kwam mijn vader te overlijden. Niet geheel onverwachts, maar ondanks een gezegende leeftijd van 83 jaar toch nog veel te vroeg. Opeens wordt je van dichtbij geconfronteerd met de dood.

Voor mij was dat de allereerste keer. Je voelt het aan je eigen lijf. Er moesten allerlei praktische zaken geregeld worden die bij elke uitvaart horen. Het is de eerste keer en je weet eigenlijk van niets. Hoe stel je een rouwbrief op? Een mooie kist uitzoeken, de bloemen en zoveel dingen meer. Het hoeft niet altijd het duurste te zijn, maar het moet wel mooi zijn. Zo komen er tientallen vragen op je af. Je bent onzeker. Doe je het wel goed? Het is toch wel het laatste wat je voor hem kunt doen! Dat soort gedachten schieten door je hoofd.

Ik werkte al meer dan 20 jaar als free-lance journalist en Public Relations adviseur. Ik was nog nooit op een kerkhof geweest. Tenminste niet bewust. Je kwam er wel eens naar aanleiding van de begrafenis van een tante of oom, maar dan kijk je toch heel anders naar zo’n kerkhof.

Het was allemaal veel van hetzelfde

Na de begrafenis ging ik geregeld naar het graf, samen met mijn moeder. Op een gegeven moment, er waren al enkele maanden voorbij, kwam de grafsteen ter sprake. We hadden al eens op het kerkhof rond gekeken, maar als je er op ging letten, ontdekte je maar bar weinig variatie. Het was allemaal veel van hetzelfde. Bij een steenhouwerij in de buurt stonden diezelfde modellen in de showroom, die ook met tientallen op het kerkhof stonden. Het sprak me niet echt aan.
Ik probeerde het bij een ander en nog een. Meestal kreeg ik een fotoboek in de handen gedrukt en als ik de prijs wilde weten kon ik dat aan de balie vragen, of ik kreeg een prijslijst. Ik ervoer dat als een koude, onaangename, onpersoonlijke ervaring.

Mijn vader was een hele gewone man

Hij had geen bijzondere dingen gedaan die hem onsterfelijk zouden maken, zoals vele beroemde kunstenaars of politici. Het was gewoon mijn vader en daar had ik er maar één van. Er was geen dezelfde vader en waarom zou mijn vader dan wel dezelfde grafsteen moeten krijgen als al die tientallen anderen vaders.

En zo ontstond langzaam maar zeker het idee om toch zelf maar iets te ontwerpen. Met mijn uitgewerkte schets ging ik terug naar de steenhouwerijen die ik eerder had bezocht en daarbij deed ik een opmerkelijke ontdekking. Men verkocht voornamelijk kant en klare grafmonumenten, geleverd door grote importeurs en groothandels.

Ik was teleurgesteld over de toch wel in mijn ogen zeer beperkte mogelijkheden

Ik wilde wat anders voor mijn vader, een meer persoonlijke manier van gedenken. Een paar weken later reisde ik door Oost Europa. Daar zijn veel mensen nog puur ambachtelijk bezig. Ik had nog steeds geen grafsteen voor mijn vader.

Zo kwam ik op het idee dat daar wel mogelijkheden lagen om iets persoonlijks te maken

Bewust ging ik op zoek naar steenhouwerijen. Ik zag dat daar het oude vakmanschap nog bestond. Langzaam maar zeker ging mijn idee rijpen. Ik liet de gedenksteen voor mijn vader maken en nam hem mee op de achterbank van mijn auto. Samen met mijn zwager heb ik die steen op het kerkhof geplaatst. Daarmee werd feitelijk de basis gelegd voor RMP Grafmonumenten.

Elke dag opnieuw merk ik dat het een groot voordeel is dat ik journalist ben geweest

Ik voel me nog altijd een beetje journalist. Ook nu interview ik mensen. Vroeger deed ik dat om een artikel te schrijven en nu doe ik dat omdat ik een heel persoonlijk grafmonument wil ontwerpen. Anno 2014 ontwerpen en plaatsen wij al vele jaren maandeijks tientallen persoonlijke grafmonumenten door heel Nederland, België en Duitsland. En dat hebben wij in feite aan mijn vader te danken!”